สาม•ศูนย์•เจ็ด

***คำเตือน : เจ้าของบล๊อกบ้านนอกและขี้เห่อ รุนแรง อย่าได้ถือสา

 

20 ตุลาคม 2552

_______________________________________________

ประมาณ ตีห้ากว่า ตามเวลาญี่ปุ่น (เร็วกว่าไทยไปสองชั่วโมง)

ฉันสะดุ้งตื่น เพราะแสงไฟบนเครื่องบินเปิดออก

แฮร์โฮสเตส เริ่มเดินแจกผ้าร้อน

เพื่อนฉันยังหลับอยู่(คงจะเหนื่อย)

ฉันเลยแค่วางผ้าร้อนไว้ บนที่วางถาดอาหารของเธอ

ฉันเอาผ้าร้อนมาเช็ดหน้าเช็ดตาเพื่อให้ตื่น

ผ้ามีกลิ่นหอมอ่อนๆของส้ม ทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้น

 

สักพัก อาหารเช้าก็มา

(ถ่ายรูปไว้เหมือนกัน แต่หายไปแล้ว)

ฟ้าเริ่มสาง แสงแดดอ่อนๆยามเช้า

มองทีไรก็มีความสุข

 

อีกไม่กี่ชั่วโมง

พวกเราก็จะถึงโตเกียวแล้ว

 

...

 ประมาณแปดโมงกว่าๆ

พวกเรามาถึงสนามบินนาริตะ ที่โตเกียว

หลายคนขู่นักขู่หนา

ว่าสนามบินใหญ่มาก ระวังจะหลง

ให้เดินตามคนอื่นๆให้ทัน

เพราะเคยมีคนตกเครื่องมาแล้ว เพราะว่าหลงทั้งๆทีก็พูดภาษาญี่ปุ่นได้

 ฉันเองก็หวั่นๆ

กลัวว่าจะตกเครื่อง

แต่ไม่เป็นไร เครื่องออกอีกทีก็ สิบเอ็ดโมง

มีเวลาให้หลงตั้งสามชั่วโมง... ^-^

 

พอลงเครื่อง พวกเราก็รีบๆเดินตามเค้าไป

เดินไปจนถึงที่เชคอินขาเข้า

ตอนนั้นคนโล่งมากเลย ชะล่าใจ

แวะเข้าห้องน้ำ ล้างหน้า แปรงฟันก่อน

ออกมาอีกที

แถวยาวเหยียด คนเต็มไปหมด...

ก็ไปยืนต่อแถวอยู่กับชาวบ้านเค้า

นานทีเดียวกว่าจะถึงเรา

จากนั้น พวกเราก็ไปรับกระเป๋า

เอาไปโหลดไปที่ซัปโปโรต่อ

 

หลังจากนั้นก็หลงกันอยู่สักพัก เพราะหาที่เชคอินไม่เจอ

เอาเป็นว่า พวกเราเข้าใจผิด

เพราะมองไม่เห็นทางเดินที่เค้าบอกให้ไป

แล้วไปทางอื่นแทน

สุดท้าย ก็ต้องถามกับเจ้าหน้าที่แถวนั้น

จนในที่สุดพวกเราก็มานั่งรอเชคอินขึ้นเครื่องกัน

ที่จริงก็คือรอรถที่จะพาไปขึ้นเครื่อง

 

ถ่าย ระหว่างหลง

 

 

ภาพที่ถ่ายตอนรอ

 

 

 เป็นภาพ ที่ส่องจากกระจกแถวๆที่นั่งอยู่

(เพื่อนเป็นคนถ่ายค่ะ ^^ ส่วนกล้องเรา ตอนนั้นอยู่ไหนไม่รู้)

 

สักพัก พนักงานก็เริ่มเปิดให้เชคอิน

เริ่มแรก เค้าให้ผู้สูงอายุ เด็ก คนที่มากับเด็กเล็ก และหญิงมีครรภ์ ไปก่อน

ตามด้วย first class   business class   และ economic class

(พวกเราก็อยู่ class ท้ายสุดน่ะแหละ)

ชอบจัง  ให้ความสำคัญ กับเด็ก และคนชรา มากกว่า first class ซะอีก

 

 

บนเครื่อง...

เรากำลังจะไปซัปโปโรกันแล้วน๊าาาา

ลาก่อนโตเกียว (ได้อยู่แค่สองชั่วโมงเอง) TT

จุดหมายต่อไปคือสนามบิน ชิโตเซะ

คราวนี้เป็นเครื่องบินลำเล็ก

คุณเพื่อนเมาเครื่องใหญ่เลย..

 

พอถึงซัปโปโร ..ประมาณบ่ายสามกว่า

พวกเราก็ไปรอรับกระเป๋ากัน

แล้วก็ชะเง้อชะแง้หา โอโต้ซัง(คุณพ่อ) ซึ่งเป็นคนที่เราจะไปพักอยู่ด้วย

โอโต้ซัง(ชื่อจริงคือมิซึนางะซัง) มากับเพื่อนอีกสองคน

คือ โนบุตะซัง(พูดไทยได้)  และโอริตะซัง

 หลังจากรับกระเป๋าเสร็จ ระหว่างเดินไปที่รถก็คุยกันไปนิดหน่อย

ฉันก็เริ่มเข้าสู่โหมดอึ้งกิมกี่

เฮียทั้งหลายพูดเร็วมาก ประหนึ่งว่าอิฉันโปรภาษาญี่ปุ่นแล้ว

เพื่อนเรา พอจะรู้เรื่องบ้าง พอฟังทัน แต่อีนี่แทบไม่รู้เรื่องเลย

โนบุตะซังเลยคุยเป็นภาษาไทยให้ 

และทุกคนก็เริ่มพูดช้าลง(ค่อยรู้เรื่องบ้าง...นิดหน่อย)

 

วันนี้บรรยากาศอึมครึมชะมัด

หนาว  ลมแรง..

 

ระหว่างทางกลับบ้าน ก็ตื่นตาตื่นใจกับ

อีกาตัวใหญ่(เท่าไก่) และ ต้นไม้ที่กำลังผลัดใบ

...จำได้ว่าวันนั้นประพฤติตน บ้านนอกมาก =_=

ชอบอีกาจัง  ตัวใหญ่มาก  สวย...

แต่ก็น่ากลัว(มีความหลังฝังใจ กลัวนก)

ที่นี่อีกาบินว่อนเลย

ดูเหมือนจะเป็นเรื่องปกติของที่นี่

คงคล้ายกับที่บ้านเราชอบมีนกพิราบ กับนกกระจอกบินไปบินมา น่ะล่ะ

 

พอถึงที่บ้าน

 

ตอนนั้น โอก้าซัง(คุณแม่)กำลังคุยอยู่กับเพื่อน

สวัสดีอะไรกันเสร็จเค้าก็แนะนำพวกเรากับเพื่อนเค้า

(she ดูตื่นตาตื่นใจมากที่รู้ว่าเราเป็นคนไทย)

..พอรู้ว่าเราพอจะรู้เรื่องภาษาญี่ปุ่นบ้างเท่านั้นแหละ

ก็รัวใส่ซะ.....(ได้แต่ผงกหัว  พอไม่รู้เรื่องก็ ห๊ะ...อีกทีได้มั้ยคะ ตลอดเลยฉัน )

เค้าให้ช็อกโกแลตเรามาคนละห่อ เป็นไส้แอปเปิ้ล กับ ลูกแพร์

...เอาเก็บไว้ เดี๋ยวเอาไปฝากเพื่อนที่ไทย

 

จากนั้นโอก้าซังกับเพื่อนก็ทำโซบะมาให้พวกเราทานกัน

 โซบะร้อนๆ  อร่อยชะมัด

อิ่มมากก

แต่หลังจากโซ้ยโซบะไป ก็มีผลไม้

สาลี่!!! ลูกใหญ่ๆ หวานๆ  

โซ้ยเรียบ

...นึกว่าหมดแล้ว

มีสปาเก็ตตี้ต่อ...

ฮือ อิ่มชะมัดเลย...(แต่ก็กินเข้าไป กลัวเสียมารยาท)

 

แล้วก็นั่งๆคุยกันไปเรื่อยๆ ส่วนใหญ่เพื่อนจะคุย

ฉันก็พยายามฟัง...พยายามฟังให้ออก ...

...ยังรู้สึกมึนงงเช่นเคย

แต่ก็แถไปเรื่อยๆ เดาๆเอา ถ้าไม่แน่ใจก็ถามอีกครั้ง

ถ้าเรายังไม่รู้เรื่องอีก เค้าก็จะเอาดิกชันนารีมาเปิดให้ดู

(555 เหนื่อยมั้ยคะอยู่กับหนู)

 

พอเริ่มมืด

...ที่นี่ห้าโมงก็มืดแล้ว

โนบุตะซัง กับโอริตะซังก็ลากลับ

พวกเราก็ไปเก็บของ

ซักพักโอก้าซังเรียกกินข้าวเย็น

...ยังอิ่มอยู่เลยอ่ะ...

แต่ก็ต้องไปกินใช่มั้ย Y^Y

 

....แต่กูก็กินจนหมด...

นี่ขนาดอิ่มอยู่นะ

 

 วันนั้นที่ทานไปเป็นสลัดซะส่วนใหญ่

...ผักอร่อยดี

 

 

ลืมบอก.. ผักที่นี่ ใหญ่มาาาากกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!

 

...สงสัยมานี่จะโดนขุนซะล่ะมั้งชั้น... -_-'

 

 

 

 

 

 

** คำเตือน : เจ้าของบล๊อก บ้านนอก และขี้เห่อรุนแรง อย่าได้ถือสา..^^

 

19 ตุลาคม 2552

_________________________________________________

และแล้ววันเวลาที่รอคอยก็มาถึง..ฮิ้วๆ ญี่ปุ่นๆ ตื่นเต้นชะมัด

แผนการเดินทางในครั้งนี้คือ

เชียงใหม่ - กทม. (สายการบืนไทย)  : ขึ้นเครื่อง 11 โมงครึ่ง ถึงประมาณบ่ายๆ

กทม. - โตเกียว  (ANA Airline) :  ขึ้นเครื่อง 5 ทุ่ม (รอจนรากแทบงอก) ถึงประมาณ 8 โมง(เวลาญี่ปุ่น)

โตเกียว - ซัปโปโร (ANA Airline) : ขึ้นเครื่อง 11 โมง ถึง ประมาณ บ่ายสามโมง

 

เริ่มที่เชียงใหม่

ขนหมู่ ขนญาติไปส่งกันซะเยอะแยะ

ทั้งของเรา ทั้งของนิกกี้

พ่อ แม่ ย่า น้า อา น้องๆ (ที่จริงตากับยายอยากมาด้วย แต่รถเต็ม...)

กระเป๋าเรา(ที่จะเอา load ขึ้นเครื่อง) ใบใหญ่มาก

ขนาดที่ใส่คนลงไปได้เลย  เป็นกระเป๋ารุ่นตกทอด ใช้เดินทางมาหลายคนละ 555

(มันจะมาพังที่การเดินทางครั้งนี้ป่าวหว่า..)

ใหญ่ แต่ข้างในมีของแค่ครึ่งเดียว

เผอิญ ปิดเทอม กลับบ้านไปไม่ได้ขนของอะไรไปด้วยเลย

ของที่ขนไปญี่ปุ่นก็เป็นเสื้อผ้าเท่าที่มีตอนอยู่บ้าน แล้วเสื้อใหม่อีกสองสามชุด

รู้มั้ยการเดินทางครั้งนี้ ประกอบด้วยของหลายสิ่งจาก ท่านน้า ที่รัก

รองเท้าผ้าใบไม่มี...ยืมน้า

ถุงเท้า...ก็ขอน้า

โลชั่นทาตัวหมด....ขอน้า

ลิปมัน....ก็น้าให้มา...

 

....จะไปซื้อก็ไม่ทันแล้วไง

เวลามันกระชั้นชิด อิอิ

 

มาถึงกระเป๋านิกกี้บ้าง..

 กระเป๋านิกกี้เล็กกว่าของเรา

มา2 ใบ แน่นเอี๊ยด เลย O.O

 

กระเป๋าของพวกเราสองคน จะถูกส่งไปถึง โตเกียวเลย ไปรับที่นู่น

 

ก่อนจะไปก็ลาญาติพี่น้อง

...ถ่ายรูปกัน  รูปหมู่ (ทำยังกะจะไปเป็นปี ไปสามอาทิตย์เอง)

ไม่ได้เห่อเลยจริงๆ

 

ปะไปขึ้นเครื่องบินกัน 

นี่เป็นภาพข้างในเครื่อง

การบินไทย

แอร์ฯ สวย

ที่นั่งสวย

ขนมอร่อย(ขนมน่ารักมาก มีวุ้นรูปนกด้วย)

 555

...ถือเป็นการขึ้นเครื่องบินครั้งที่สองในชีวิต

ตอนเด็กๆเคยขึ้นอยู่ครั้งนึง ไปกรุงเทพ  แต่จำไม่ได้ละว่าเมื่อไหร่

วันนี้ฟ้าสวย

 ไปถึงสุวรรณภูมิ

เข้าไปก็จะมีทางเดิน...ยาวมากกกกกกกกก

กว่าจะถึงทางออก

ถ่ายรูปนู่น นี่ นั่น เยอะแยะ

แต่ไม่รู้หายไปไหน...  เสียดายจัง

 

ลุง(แฟนนิกกี้) มารับที่สุวรรณภูมิด้วย

มาอยู่เป็นเพื่อนรอขึ้นเครื่อง

 

...ดีเนอะ

 

...

 

คิดถึงโปเต้ขึ้นมาตะหงิดๆ

ถ้าเรายังคบกันอยู่ ฉันก็คงจะได้เจอเธอ..ที่นั่น

 

คิดถึงชะมัด...

คิดถึงทำไมก็ไม่รู้...

 

เจ็บชะมัดเลย...

 

ประมาณ ทุ่มนึง

อากับน้อง ที่อยูกทม.ก็มาหา

มาอยู่เป็นเพื่อนเรา จนเกือบสี่ทุ่ม ก็ไป

 

ตอนสี่ทุ่มพวกเราก็ไปเชคอิน

เดินตื่นของกันต่อใน King power

สวยอ่ะ  ..ชอบไอ้นี่

ที่จริงถ่ายมาตั้งหลายรูป ไหงเหลือแต่รูปนี้ก็ไม่รุ

 

แล้วพวกเราก็ไปหลงอยู่ในดงเครื่องสำอางและน้ำหอม

ดมกันจนจมูกชาเลยทีเดียว

ชอบอันที่ขวดเป็นรูปแอปเปิ้ลอ่ะ จำไม่ได้ละว่าของอะไร

แต่หอมน่ารักมาก >_<

 

หลังจากนั้นก็ไปรอขึ้นเครื่อง

..อ่า ชาวญี่ปุ่นเต็มเลยย

...เริ่มจิตตกละ

 

กูไปอยู่นู่นจะฟังเค้ารู้เรื่องมั้ยว้า

แค่ฟังแอร์ฯพูด ยังฟังไม่ทันเลย

 

บนเครื่อง   เรานั่งกับนิกกี้ แล้วก็คุณลุงคนญี่ปุ่นคนนึง

เรานั่งกลาง..

ทุกที่นั่งจะมี จอทีวีเล็กๆอยู่ให้เราดหนัง ฟังเพลง รวมถึงข้อมูลการบิน

อีนี่...   ใช้ไม่เป็น

เห็นคนญี่ปุ่นข้างๆเค้าเปิด เลยอยากเปิดบ้าง

แต่เปิดไม่เป็น...เลยถามเค้าเอา

ถามภาษาอังกฤษด้วย

(ไม่กล้าถามภาษาญี่ปุ่น กลัวจะโดนสวนมาเป็นชุด ฟังไม่ทันชัวร์)

เค้าก็บอกให้ ในที่สุดเราก็เปิดได้

 

เอาล่ะ ดูหนังๆ  >_<

ดูๆไปซักพักไม่ทันจบ

ก็ง่วง

....ปิดไม่เป็นอีก...

ถาม...  คนข้างๆ(อีกละ)

 

เฮ้อ ...เหนื่อยแฮะ วันนี้  แบกเป้ตุงๆ ขึ้นล่อง ขึ้นล่อง

 

รูปพระจันทร์ เห็นตอนอยู่บนฟ้า ^^

เห็นปีกเครื่องบินมะ..

อิอิ

 

 

ก๋อนหลับก็ยังไม่วายคิด

 วันนี้มันแย่ชะมัด

 

 

 

กลับมาแล้ว

กลับมาแล้ว

กลับมาแล้วน๊า

 

อ้วนขึ้นด้วยแหละ

อยุที่นู่นอากาศหนาว

กินเยอะ

นั่งๆนอนๆ

 

กลับมาถึง เมืองไทย วันที่เจ็ด

นอนกรุงเทพฯหนึ่งคืน แล้วก็กลับมาเชียงราย

อันดับแรกคือซื้อชุดนักศึกษาใหม่

...ระทมว่ะ  ไซส์เดิมใส่ไม่ได้แล้ว  ปริ ปริ   อ้วนเกิน

 

เดินผ่านเพื่อน  เพื่อนซุบซิบกันว่า  ...ใครกันหน้าเหมือนเราจัง...

......?

...ก็กูก็คือกูนี่ไง  จำไม่ได้รึไงห๊า!!! -*-

 

มีแต่คนจำไม่ได้  จะบ้าตาย

ไม่ได้สวยขึ้นผิดหูผิดตานะ

เสื่อมลงมากไปหน่อย

ไปอยู่นู่นแล้วผื่นขึ้น

(น้ำก็ดี อากาศก็ดี แต่ไอ่นี่ผื่นขึ้น ทั้งตัวทั้งหน้าเลย)

คันคะเยอทุกวันหลังอาบน้ำ

กินยาแก้แพ้ทุกวันแต่ไม่หาย...

 

กุเปนอะร้ายยยย  >_<"   

 

....กลับมาไทยก็ยังเป็นนะ

แต่ลดลงละ

(ยังคันทุกครั้งหลังอาบน้ำเหมือนเดิม)

 

เพื่อนที่ไปด้วยกันมันเลยแซวว่า

 

"อยู่ที่นู่น น้ำก็ดี อากาศก็ดี(ช่ายเซ้!! น้ำและอาศที่นู่นทำให้หน้าเจ๊ใสขึ้นหนิ -*- )

คิดถึงน้ำคลอรีนที่ไทยล่ะสิ...ผิวชอบของแปลกนะเรา " O.O

 

 

เออ  บอกว่ากลับมาแล้ว กลับมาแล้ว แต่บางคนยังไม่รู้เลยว่าเราไปไหน..

 

..ไว้เดี๋ยวเล่าให้ฟัง  ^^  วันนี้มีเรียน แปดโมง

ต้องรีบไปอาบน้ำ (น้ำหอก็เย็นยะเยือก)

 

ปล. เชียงรายร้อนมาก... (ไหนบอกว่าหนาวกัน -_-' )